Өвөл хаяанд ирэхтэй зэрэгцэн “Утаа” гэх үг Улаанбаатарчуудын хувьд амны уншлага болдог. Харин утаанаас дутахааргүй өөр нэгэн аюулыг тэр бүр дурсан санадаггүй нь нүхэн жорлонгийн асуудал.

“Хот” гэх статусыг олон шалгуур дамжин авдаг байлаа гэж бодъё. Хэрвээ тэгвэл улсын маань нийслэл Улаанбаатар хот энэ цолны эхний болзлыг ч хангаж чадахгүй байж ч мэднэ. Хуруу даран тоолбол дуусахгүй олон асуудал хотыг хүрээлэн оршсоор байна. Заримынх нь хажуугаар тоохгүй өнгөрнө, харин заримыг нь сайжруулах гэж хэрэндээ хичээнэ. Энэ л өнөөдрийн манай хотын өнгө төрх болон тогтжээ.

Улаанбаатар хотод өнөөдрийн байдлаар 680 мянган нүхэн жорлон бий. Нэг ёсондоо хотын замын хөдөлгөөнд оролцож буй 700 мянган автомашины дайтай нүхэн жорлон бий гэсэн үг. Түүгээр ч барахгүй манай улсын 10 хүн тутмын 6 нь нүхэн жорлон ашиглаж байна гэхээр өдөр бүр хөгжил дэвшил, аялал жуулчлал гэж ярьдаг улсын хувьд тун ичмээр тоо. Дээрээс нь манай улсын нийт хүн амын 68 хувь нь стандартад нийцээгүй ариун цэврийн байгууламж хэрэглэж байгаа нь хуулиар тогтоосон монгол хүний суурь эрх болох эрүүл, аюулгүй орчинд амьдрах эрхээ ч бүрэн эдэлж чадахгүй байгааг харуулж байна.

Монгол Улс 2020 онд Тогтвортой хөгжлийн зорилтуудаа батлахдаа зургаадугаар зорилгын 6.2-т "Ариун цэврийн байгууламжийн асуудлыг шийдвэрлэж, 2030 он гэхэд нийт хүн амынхаа 90 хувийг шаардлага хангасан жорлонтой болгоно"